Na vorige week de eerste overwinning te hebben geboekt ondanks een volle ziekenboeg, was de trainingsweek veelbelovend. De jongens met lange blessures staan weer op ’t veld en de jongens die afgelopen week last hadden van pijntjes waren op één na weer beschikbaar. Kortom op de training vlogen de vonken er vanaf. En dat geeft voldoening en vertrouwen richting de wedstrijd op zondag.

De trainert mag dan kiezen. Wie wel en wie niet start. En er is veel te kiezen. Geloof me. Want de groep is hecht en groeit naar elkaar toe. Niet allen qua spel maar ook als groep. Mooi om te zien dat de “nieuwe” jongens zo snel in de groep worden opgenomen. En dan lees ik zondagochtend bij een kop koffie een stukje over de Zaterdag 1 op de website “het Amsterdamsche voetbal”.

Ze citeren Tijs Schipper, de nieuwe trainer van de Zaterdag 1. En gelijk heeft hij als ie zegt “ Kijk, voetballen kunnen deze jongens, dat is prima. Maar nu is het aan mij om ze ervan te doordringen dat het soms niet alleen om voetballen gaat. Er moet strijd geleverd worden, er moet focus zijn, zelfvertrouwen en concentratie.” Alsof Joram Melis werd geïnterviewd……

De opvolger van de opgestapte Marcel Valk verwoordde hiermee in hooguit twee zinnen wat in zijn ogen de komende maanden de belangrijkste doelstelling moet zijn voor de blauwwitten. Laat dit nou ook net bij de zondag 1 spelen. Dus vanochtend maar ff dit citaat in de groepapp gedropt. Je kan het beter maar genoeg herhalen. Dan beklijft het wellicht in die wollige massa in de bovenkamer van die net af adolescenten. Want ze groeien naar volwassenheid. En daar is een kleine beetje hulp wel benodigd zo hier en daar.

De warming up is om te wennen aan het veld. En we hebben een tegenvaller. Mick van de Wijgerd heeft teveel last van een blessure en kan niet starten. Gelukkig is Jules Vermeulen net weer fit en hij kan gelijk aan de bak. We starten hierdoor met vier andere jongens vergeleken met vorige week waaronder Jannes Broekman. En dat is een beloning voor z’n doorzettingsvermogen na een voorbereiding met veel ongemak. Hij start in de spits.

Dan de wedstrijd. Op koegras. In de polder bij Uithoorn. De Kwakel om precies te zijn. En om eerlijk te zijn, het is een mooi complex. Het hoofdveld is goed verzorgd maar ja wel met koegras. En dat zijn we niet gewend. In de eerste fase van de wedstrijd zie je dit terug. Ff een balletje onder je zool terughalen gaat in ene heel anders dan op kunstgras. En dat blijkt. Veel knullige momenten zijn te noteren maar gaande weg trekken we wel het initiatief naar ons toe.

KDO hanteert de lange bal om vanuit de 2e bal door proberen te voetballen. Echter wij staan er. De afvallende bal is voor WV. Of anders tackelen we. We geven ze geen meter ruimte. En KDO moet terug. Want wij spelen gewoon de combinatie. En bewegen. En dan komen de kansen als vanzelf. Ik noteer er meerdere. In de 18”. De 25”. De 34”. Allemaal gecreëerde kansen. Alleen het doelpunt wordt niet gemaakt.

En dan is het al de 40”. We krijgen een corner. We nemen hem kort. KDO is er niet helemaal alert op. Jesse Coffeng kan langs de achterlijn oprukken. Hij geeft strak voor en daar is de krullenbol van Jannes Broekman. Hij werkt zich langs z’n tegenstander en knikt raak. De ontlading is groot. We belonen onszelf met een 0-1 voorsprong. Wel lekker zo net voor de thee.

In de rust is er nog steeds focus. De trainert doceert een paar essentiële punten om het team klaar te maken voor de storm die na rust zal opsteken. Want KDO moest de mouwen wel verder opstropen om zich in de wedstrijd terug te vechten. Het is echter WV dat de klok slaat vanaf de aftrap van het 2e bedrijf. We domineren. Leggen de aanvallers van KDO lam. En tikken ons door het middenveld naar voren.

Maar de kansen worden niet benut. Gelukkig maar anders hadden we na een minuut of 70 al op dubbele cijfers gestaan. Oké, het is een beetje gechargeerd. Maar u begrijpt wat ik bedoel. En nu is het nog maar een schamele 0-1. En je weet het nooit in voetbal. De bal kan raar rollen. We moeten wachten tot de 77e minuut op de verlossende 0-2.

De ruimtes groeien en groeien. En dan zijn we meestal in ons element. En dat blijkt. Max Swart inmiddels in de spits spelend krijgt em mee. Hij staat 1-op-1. Jermaine Verwey en Jesse Coffeng lopen mee. Jesse krijgt hem keurig in de loop mee en schuift de bal vakkundig langs de uitkomende keeper in de goal. Heel raar maar ik zat heel relaxed vanmiddag in de dug-out. Geen enkele twijfel over het resultaat.

Dat bleek in de aanloop al op zaterdag. Op Twitter postte ik de aankondiging met als tekst erbij “We mogen naar De Kwakel! Om drie punten op te halen. Dus dat gaan we doen. Zondag 14:00u!” En dan ontstaat er een conversatie met Detlev Vreeken. U kent hem vast. Hij leert o.a. onze jongste jeugd de beginselen van de edele voetbalsport erg goed aan. Een fijne vent die je er prima bij kan hebben.

Hij reageert “Nou nou, wat een bravoure”. En dat klopt. Ik reageer “Kom zeg beetje zelfverzekerdheid is toch op z’n plaats. We zijn dan wel geen Ajax maar hebben wel een lekker stel jongens lopen. En een goede trainert!”. Dan Detlev weer “Beetje branie kunnen we wel gebruiken in Amsterdam. Maar punten ‘ophalen', dat zou toch als een rode lap moeten werken voor de opponent.” Ik kan niet anders dan beamen “Zou kunnen. Maar daar moeten we dan maar tegen kunnen. Als je net zoveel energie in de wedstrijd geeft als je tegenstander zal het voetbal altijd winnen” En zo geschiedde.

We spelen de wedstrijd rustig uit om de wedstrijd in de 7e minuut blessuretijd te besluiten met de 0-3. Max Swart wordt diep gestuurd in de ruimte op links. Jermaine sluit goed bij en loop zich vrij richting 2e paal waar de bal heerlijk komt aanrollen. Binnenkantje voet en het net bolt. 0-3 en de scheidsrechter fluit gelijk voor het einde.

Als je simpele dingen heel goed doet kan je best soms weleens een frivole oplossing zoeken. En dat is wat wij vooral deden. Tuulk ging er ook nog e.e.a. mis. Das ook niet raar want we zijn nog steeds “under construction” Of misschien moet ik het anders zeggen. We waren niet voor niks in de Kwakel tussen de kassen. Zie het als een mooie jonge boom. Een magnolia. Die wordt opgekweekt door de kweker.

De basis van het team is inmiddels aan hun vierde jaar begonnen met de trainert, onze kweker. Ze zijn nu jong volwassen. Het fysiek begint te komen. Het voetbal was er al. En nu zie je spreekwoordelijk de knoppen op de takken van die prachtige plant groeien. Nog even geduld. De zon, de wind en de liefde van de kweker laten de magnolia tot wasdom komen.

Het zit eraan te komen. Kom er gerust een keer naar kijken. Want vandaag heeft u een puike teamprestatie gemist.

Team : Jules Vermeulen, Lukas Noppert, Roan Mulder (Kees Mirande), Freek van der Heide (C), Roan Rijkers (Adrian Hensel), Mouaad Boudinar (Tobin Melis), Milan Bierhaar (Jan van Straaten), Diego van de Bunt, Jesse Coffeng, Jannes Broekman (Jermaine Verwey) & Max Swart Niet gespeeld: Mick van de Wijgerd & Gil Gilberto

Komend weekend spelen we thuis om 14:30u tegen Roda ’46. U bent welkom!

Onno Swart

De doelpunten in beeld