Sporting Krommenie thuis. 7 gespeeld. 6 punten via 1 overwinning, 3 gelijke spelen en 3 verlies partijen. Voor de rest: no comment. Dit was de tekst onder het wedstrijdaffiche op Instagram. En zo bleek het ook te zijn. Al is het nu 8 gespeeld. Ze gingen, zonder enig moment aanspraak te mogen maken op de punten, huiswaarts. Hoe dit tot stand kwam kun je prima lezen in het verslag op het Amsterdamse voetbal: WV-HEDW (zo.) pakt zakelijke zege op Sporting Krommenie. Alleen in dit verslag is Roan Mulder omschreven als “Rowan Mulder”. “Rowan” is vanaf nu de alter ego van Roan als spits van dienst. ;-)

Dan even terug naar m’n verslag van vorige week. Het opschrijven dat 11.341 fouten waren gemaakt, bracht circa 11.341 reacties teweeg. Fijn om te weten dat m’n verslagen worden gelezen. De interactie voelt als een warm bad. Misschien was het wel mijn schreeuw om aandacht. Doe ik ertoe? Zoals elk mens heb ook ik m’n twijfels. Elk mens wil weleens even de aandacht krijgen. Weten dat hij of zij er nog toe doet. De aandacht deed mij goed. Dus mijn week was goed.

Maar om eerlijk te zijn was het natuurlijk een grote overdrijving. Het publiek bij Rood Wit Zaanstad tegen #WVzon1 was de grote winnaar. Veel strijd en veel fouten daar zijn we tegenwoordig al tevreden mee. En dan is een kritische noot, mijn manier om te duiden. Komt bij dat ik uit een gezin kom waarin je niet te snel tevreden moet zijn. Het kan namelijk altijd beter. Leren van, leren om fouten te voorkomen. Niet de zalvende hand zoals dat anno nu gaat.

Pamperen. Overal bij helpen. Voorkauwen. Niet meer zelf uitvinden. Dat maakt mentaal kwetsbaar. Je moet in het rood gaan om ergens sterker uit te komen. Om vervolgens met een aai over je bol of een compliment de doorgemaakte groei te omarmen. Dus ik heb ook geleerd deze week. Dat ik het anders zag dan de meeste. Dat het team zich goed staande hield bijvoorbeeld. En daar ben ik het volkomen mee eens. Dat er individueel veel mis ging. Dat was wat ik vooral zag. Dat zijn dan vooral mijn persoonlijke verwachtingen. Maar we sluiten het af. Met een anekdote.

U moet weten, ik ga elke 8 weken een avond op stap met een aantal “oude” voetbalvrienden. Plaats van handelen bruine kroegen in de oude binnenstad. Allemaal een dobbelbeker en vier dobbelstenen mee. We drinken biertjes. Dobbelen, tot we erbij neervallen. U begrijpt dan komen de tongen los. Afgelopen donderdag kwamen o.a. de volgende uitspraken langs: “SIMPELLLLL, speel nou godverdomme eens een keer SIMPEL!” En “Denk eens aan je balsnelheid, druiloor”. Of \"leg nou eens wat gevoel in die voorzet\". Uitspraken door en tegen medespelers een jaar of vijfentwintig geleden. We maakten ruzie maar bleven strijden al een team. Na afloop dronken we gezamenlijk bier en waren weer de beste vrienden.

Omdat ik nu toch in de hoek zit van de psyche, kan ik ook deze nog wel even meenemen. In onze collectieve zoektocht naar geluk. Naar die pot met goud aan het einde van de regenboog. Het ongrijpbare geluk. Ik stuitte van de week op de volgende uitspraak. In het Engels: “Happiness is your current situation minus expectations”. Vrij vertaald naar het Nederlands: Geluk is je huidige situatie minus verwachtingen. Geluk is dus tevreden zijn met het nu. De verwachtingen maken het lastig om te genieten van het nu. Het kan altijd beter. Ik herken mijn fout van vorige week. Dus mijn excuses aan iedereen die aanstoot heeft genomen aan mijn verslag met 11.341 fouten.

Dan sluit ik af met het team wat er stond tegen Sporting Krommenie. Gemankeerd volgens het Amsterdamsche voetbal. Met plakband aan elkaar hangend. Ik ben het daar niet mee eens. Want ondanks het hebben van veel afwezigen stond er juist een top team. In alle weken dat dit seizoen onderweg is, heb ik geen beter team gezien. Er was toewijding. Er was eenvoud in de uitvoering met de uitblinkende Anass Boudinar en Midas Ploem Kempkes. Er was intensiteit. En opofferingsgezindheid. Want een team bestaat niet uit de 11 spelers die technisch hoogstaand kunnen spelen. Nee, het is een mix van de mouwen opstropen, de balans bewaken tussen die mooie technische speler en het type “Jan Wouters” die zich wegcijfert voor het vuile werk. Dan maakt het niet meer uit wie op welke positie loopt. De optelsom van de elf spelers op het veld is dan gewoon twaalf.

Team : Jules Vermeulen, Lukas Noppert ©, Tim van Eldonk, Midas Ploem Kempkes, Nick Jairam, Tom van Riessen, Ashraf Azzouz, Anass Boudinar, Roan Mulder, Yasin Köprülü, Jesse Coffeng, Boet Spek (o23), Jens Avrap, Roan Rijkers (zon2), IJze de Roon (zon2), Paul Diouf, Joram Melis, Yassir Boudazdaz, Jos de Vries, Raymond Lion & ondergetekende

Onno Swart