Op maandagochtend is dan daar het verslag geschreven op Het Amsterdamsche voetbal. (https://www.hetamsterdamschevoetbal.nl/wv-hedw-schiet-uit-de-startblokken-en-wint-van-rcz/) En eerlijk is eerlijk dat is een goed geschreven en waarheidsgetrouwe weergave van de wedstrijd. De punten bleven terecht op Middenmeer achter. Dat samen met de prachtige foto’s geschoten door Joost Rietdijk voor het eerder genoemde platform van het Amsterdamse voetbal. Het maakt dat mijn verslag eigenlijk overbodig zou zijn. Dus ik laat het even. Ook omdat de mannengriep mij zondagavond stevig in m’n kladden vastpakte. En dat nu ik werk technisch op volle kracht vooruit moest. Ja, Swartgeld.nl timmert ook aan de weg.

Dus nu zo op woensdagavond begint het te borrelen. Er is inspiratie. Er is drang tot schrijven. Er zijn nog dingen te zeggen. Ter motivatie. Als aandachtspunt. Als vastlegging voor latere generaties. Als houvast voor ons zelfvertrouwen. Als herinnering aan dat we hard moeten werken voor resultaat. Dat samen ons sterker maakt dan elf losse poppetjes. Als motivatie van individuen maar ook zeker de teamgeest. Want dit was een antwoord in twee bedrijven op de kansloze nederlaag in de eerste wedstrijd uit tegen Saenden. Die beschamende 7-0 afstraffing.

Dus hier komt nog wat gewauwel van een man die denkt het te kunnen melden. Of gewoon doet. Met de beste intenties. Want ja deze groep. De lieverdjes van WVzon1 hebben nooit kwaad in de zin. Ze zijn als ideale schoonzonen. De rafelige randje waardoor zo’n keeper van RCZ onze spits genadeloos torpedeert. Nee, dat zullen de onze nooit doen. Terwijl de diepere laag in dit verhaal is dat deze keeper Rik de Boer en het slachtoffer onze eigen spits Max Swart al jaren teruggaan in een soort van vriendschap. Ze kennen elkaar al sinds begin basisschool.

Er was vooraf contact. Een onderlinge weddenschap. En dan speelt eer en vooral ook een kater naar ik begreep aan de kant van de keeper. En Max krijgt een keiharde charge te verwerken. Door z’n snelheid. Keeper Rik is er van overtuigd dat ie rood krijgt. De scheids wauwelt wat over geen scoringskans en geeft geel. Gaat volkomen voorbij aan het feit dat de overtreding zelf niks met voetbal te maken had. Ruw spel zonder de bal te raken. Een speler die niet meer verder kan. Naar mijn mening en ja, ik ben z’n vader, een verkeerde beslissing van de scheidsrechter. De enige juiste beslissing zou een rode kaart moeten zijn.

Tsja en dat in de week van de scheidsrechter. Mag je dan kritisch zijn? Ik vind van wel. Hij floot een niet al te sterke wedstrijd. Ik waardeer alle scheidsrechters. Ik fluit zelf ook op club niveau. Ik weet wat het is. Vaak is het psychologische spel van beide ploegen en het publiek zo, dat je vanzelf begint te twijfelen. Dus ik heb absoluut veel respect voor de heren en dames die de fluit voor ons hanteren. Het was in deze wedstrijd als een soort examen leek het wel. De rapporteur was er. Promotie stond op het spel. Dus er mogen geen fouten worden gemaakt. Examenstress zullen we maar zeggen. Het was de extra dimensie die maakte dat hij nooit echt lekker in de wedstrijd zat. En dat is menselijk. Net als dat wij 7-0 op ons bek moesten gaan om door te hebben dat we energie in een wedstrijd moesten stoppen.

De uitslag doet geen recht aan de kansenverhouding. En de verhoudingen op het veld. Das een punt van aandacht zullen we maar zeggen. Hoe komen we in de laatste fase tot een betere onderlinge afstemming. Tot beter het vizier op scherp hebben. Beheersing in de afronding in plaats van die gehaastheid. Het gogme bijvoorbeeld om een keer op de achterlijn terug te leggen. i.p.v. blind voor te geven? Want we hebben de kwaliteiten. We moeten misschien nog wat groeien in conditie. In kracht? Doet er überhaupt iemand nog krachttraining? Want de fysieke fitheid zullen we nodig hebben op de koegrasvelden die we gaan treffen op onze tournee door het Zaanse en de Beemster.

Dan ga ik vanaf nu alleen maar complimenten uitdelen. Want iedereen verdient er één. Niemand viel negatief uit de toon. Maar het was echt ongelofelijk om te zien hoe Midas Ploem Kempkes alias Ploem Air het voor elkaar krijgt. Hij presteert het alle kopduels te winnen. Soeverein. Wat een strijder. Fantasiepijl alias Zondag 13 mag apetrots op hem zijn. En terecht. Naast hem is Freek van der Heide zich tot een co-piloot aan het ontwikkelen voor Ploem Air. De verdediging zat dus gewoon potdicht. Tuulk heb je altijd dat ene muisje dat ontsnapt en door de verdediging glipt. Maar dan hebben we Jules Vermeulen nog. Die had zondag een missie om de nul te houden. En dat lukte met vlag en wimpel. Ondanks de oneindige stroom hoge ballen die in de slotfase in de doelmond werden gepompt.

Dus na drie wedstrijden is de conclusie dat we “het” nog kunnen. Dat we er nog niet zijn mag ook duidelijk zijn. Waar niet hoor ik u denken. Nou op het niveau waar we moeten acteren. Het niveau dat recht doet aan onze kwaliteiten. We waren even vergeten dat we daar ons stinkende best voor moeten doen. Allemaal. En niet een paar. En dat is inmiddels wel helder bij iedereen. Dus kan de opgaande lijn worden voortgezet. Elke week een beetje beter. Op zoek naar het ideale. Het maximale wat wij als groep, spelers en begeleiding, eruit weten te halen. Want we zijn gewone mensen maar wel een groep gewone mensen die bereid zijn samen te leren, te schuren en vooruit te bewegen. Te groeien. Want dat vermogen hebben we. Het vermogen om te groeien. Dus loop met je kop omhoog. Met je borst vooruit. En lever die energie voor je zelluf. En het team. Zodat de “lieverdjes” vastberaden werken naar het doel. Het doel dat jullie zelluf hebben gesteld.

Komende weekend spelen we op zaterdag. Om 17:00u. In Haarlem. In het oude stadion van de ter ziele gegane profclub HFC Haarlem. Het is een tussendoortje. Eentje die we serieus nemen. Het is namelijk de eerste knockout ronde van de districtsbeker. We treffen Haarlem Kennemerland. Een zaterdag 4e klasser. Een club die zichzelf presenteert als volgt in cijfers: 900 leden, 85 vrijwilligers, 71 trainers, 43 jeugdteams, 10 seniorenteams en 1 passie. Kortom we zijn gewaarschuwd. Want passie maakt dat je over je eigen schaduw heen kan stappen. We moeten dat voorkomen door zelluf dat extra stapje te zetten om de overwinning van ons te laten zijn.

Team : Jules Vermeulen, Tim van Eldonk, Freek van der Heide©, Midas Ploem Kempkes, Nick Jairam, Tom van Riessen, Ashraf Azzouz, Lukas Noppert, Gijs Oostermeijer, Max Swart, Jesse Coffeng, Roger Onkenhout, Jens Avrap, Tobin Melis, Diego van de Bunt Huigen, Joram Melis, Yassir Boudazdaz, Onno Swart, Raymond Lion & Jos de Vries

Onno Swart

Video-samenvatting Mr Melis: