De korte versie. We wonnen. Zondag met 0-5. En op woensdag voor de beker 1-2. De goals werden gemaakt door Nick Jairam in het verkeerde doel en tweemaal Midas Ploem Kempkes in het juiste doel. We maakten alle goals dus zelf. Dus we hielden het in eigen hand. En dat doen we al een tijdje. Nee, DZS moet de Kerst doorkomen zonder een piek op de Kerstboom. En wij hebben wel een kers op de taart verdiend. Hoever de taart is? Nou, die is pas net in de taartvorm gegoten en is aan het rijzen. Zodat ie na de winterstop de oven in kan. Omdat dan alle ingrediënten tot hun volle wasdom zijn gekomen in de winterstop. We gaan daarna de oven voorverwarmen en de laatste ingrediënten toevoegen tijdens ons trainingskamp in Benalmadéna van 9 tot en met 12 januari. Daarna gaat ie pas de oven in. Niet eerder. Tot die tijd vieren we het goede gevoel van winterkampioen zijn. Een loze titel die niks waard is op het gevoel na dan.

En dan de rest van m’n hersenspinsels. Lynn Anderson zingt het nummer “Rose Garden”. Ik hoor het liedje als ik ben thuisgekomen na een enerverende bekerwedstrijd in Wijdewormer en de muziek aanzet. Want das mijn grootste lol naast voetbal. Muziek luisteren in allerlei genres. En ik was met beide meer dan druk mee afgelopen week. Op vrijdag in Berlijn om Radiohead in een zeldzaam mooi concert te aanschouwen. Om op zaterdag in Paradiso De Jeugd Van Tegenwoordig te zien excelleren. Van bloedserieus naar een wat losser genre. Zondag Ilpendam uit. En woensdagavond dus een bekerpotje in Wijdewormer tegen DZS. En dan heb ik het nu even over het nummer “Rose Garden”. De tekst is als volgt:

I beg your pardon
I never promised you a rose garden
Along with the sunshine
There's gotta be a little rain sometime

When you take, you gotta give
So live and let live or let go, whoa-whoa-whoa
I beg your pardon
I never promised you a rose garden
I could promise you things like big diamond rings

But you don't find roses growin' on stalks of clover
So you better think it over
Well, if sweet-talkin' you could make it come true
I would give you the world right now on a silver platter

But what would it matter
So smile for a while and let's be jolly
Love shouldn't be so melancholy
Come along and share the good times while we can

En die Rose Garden dat zijn wij, WVzon1. Een groep jongvolwassenen met een hele sterke drang dat ze het beter weten. Ze schieten, door een nog niet voltooide hersenontwikkeling, snel uit hun slof. Korte lontjes zeg maar. Ook de ego’s botsen nog wel eens. Het nemen is eerder ontwikkeld dan het geven. De testosteron giert namelijk door het lichaam en spuit hun oren uit. Dat maakt ze druistig. Al kan je het ook enthousiast noemen. Sommigen zijn verder met hun persoonlijke groei dan anderen. Dus hoe maak je van al die snel groeiende enthousiaste rozenstruikjes een geheel? Want ze zijn zo mooi als ze in bloei staan. Maar stekelig en eigenwijs als ze niet kort gehouden worden door hovenier.

Wel die hovenier kent z’n rozenstruikjes inmiddels door en door. Weet hoe ie ze moet vertroetelen. Een beetje water. Een beetje snoeien. Want als ze teveel uitlopen dan voegt het in ene niet meer. Dan moet je de botte bijl erin gooien. Al is dat hem eigenlijk de eer te na. Toch ontspoort het tuintje wel eens. Dan zijn er teveel die overmoedig worden. Dat ontaardt dan in een bloedbad. Want ja, rozenstruiken kunnen zichzelf onderling enorm pijn doen. Als je dan met 7-0 wordt geveegd. Poeh. De hovenier zat met z’n handen in z’n bos krullen. Het olijke was even weg. De radeloosheid kwam even opzetten. Boosheid. Zag ik daar nu boosheid. Echte boosheid opkomen. Want ja. 7-0.

Dat was de hovenier nog nooit overkomen. De rozenstruikjes wisten wel gelijk, het is tot hier en niet verder. De botte bijl erin of “back to normal”. Het was eigenlijk geen keuze. En dus begonnen ze zich te laven aan de goede zorgen van de hovenier. Water op z’n tijd. Het tuintje werd aangeharkt. De struikjes gesnoeid. Ontdaan van onnodig hout. Er kwam ruimte om te bewegen. Ze kregen voldoende aandacht en complimenten. Want ja, als je praat tegen rozenstruikjes daar krijgen ze vertrouwen van. Dat zie je terug aan een krachtige stam, flexibele takken, gezonde bladeren en uit eindelijk prachtige rozen. En zo kwam het goed.

Zo goed dat het tuintje het beste de herfst en het begin van de winter is doorgekomen. Zo richting de Kerst zeggen ze dan dat je kampioen bent. Winterkampioen. Terwijl je eigenlijk net op weg bent. Tis een leuk verhaal op een borrel. Of als je geen onderwerp hebt tijdens alweer een Kerstdiner. Want eigenlijk begint het pas als je zonder al te veel schade duidelijk in het voorjaar bent beland. Als het duidelijk is of alle rozenstruikjes de nachtvorst hebben overleefd. Want in de lente worden de echte prijzen pas verdeeld. Tot nu is het lekker toeven. Zonder dat we mogen verzaken. Wat het uitermate lastig maakt voor de hovenier om z’n tuintje goed te blijven verzorgen. Want er zijn allerlei gevaren die z’n rozenstruikjes in slechte conditie kunnen brengen.

Ik wens daarom alle rozenstruikjes, de hovenier, z’n assistent, de man met de vlag en het manusje van alles alle wijsheid toe om zo ergens eind mei in de volle schijnwerpers te staan. Ik blijf dan de kritische oude zeur die het aardse erin houdt. Het gronden. De voetjes op grond. In de klei. Die nat genoeg is om de rozenstruikjes zich te laten ontplooien tot prachtige volle bossen rozen. Heerlijk geurend als de zomer daar is. Krachtig stralend in de zon. Met een kampioenschap als dik verdiende beloning. Al moet ik er duidelijk bij zeggen dat we nog helemaal niks hebben anders dan een goed gevoel. Dus keep up the good work. Samen, want als je neemt moet je ook geven. Alles geven om samen onze doelen te bereiken.

Tot zover m’n hersenspinsels. Nu kom ik weer tot mijzelf. Rationeel als ik kan zijn. Nog maar even een opsomming van wat we hebben bereikt dit seizoen tot nu toe. We speelden 15 officiële wedstrijden. 5 beker en 10 competitie. De beker was gedeeltelijk voorbereiding. En ja dat was wisselvallig. Goed tegen Real Sranang. Matig tegen HVC en Zwaluwen Utrecht. Daarna Haarlem Kennemerland ook onderschatting maar met de hakken over de sloot via pingels. En dan vanavond een 1-2 overwinning.

Dan de competitie en daar mogen we trots op zijn. Die monsternederlaag. Daarna 9 gespeeld. 8 overwinningen. 1 gelijkspel. Maakt dat we op 25 punten staan. 1e op de ranglijst. De meest gescoorde doelpunten voor, zijnde 29. En maar 3 tegendoelpunten in die 9 wedstrijden. Dus het tuintje is aangeharkt. De struikjes groeien goed. Op het juiste moment gesnoeid zeg maar. Af en toe wat water. En dat praten, daar reageren ze steeds beter op. Kortom zo net voor de Kerst niks anders dan een goed gevoel te melden vanuit de “Rose Garden”.

Onno Swart