We wonnen. Voor de derde maal op rij. Dit keer uit in De Rijp. Met 1-4. Ruim dus. En volkomen verdiend kan ik u melden. In de aanloop naar de wedstrijd van zondag 26 oktober schreef ik het volgende op het Instagram account @wvhedw_zon1 :

Aan de rand van de Beemster vinden we het dorp De Rijp. Gesticht eind 13e eeuw. Afgebrand in 1654. Ooit welvarend door haringvisserij, hennepteelt en walvisvaart. Ja, ooit voer je zo de Zuiderzee op van hier. Nu een dorp in de polder. Bekende dorpelingen zijn o.a. voetballers Gijs Smal en Jizz Hornkamp. En dat is m’n bruggetje naar voetbal en s.v. De Rijp.

s.v. De Rijp. Sinds 1932. 440 leden. Promovendus met ervaring. Leunend op de verdediging, opgestroopte mouwen en een ijzersterke conditie. Deze competitie nog ongeslagen met 1x winst en 3x gelijkspel. Ondersteund door de plaatselijke middenstand. Deze week met een nieuwe bal van trouwe supporter Erik Roele van schildersbedrijf de Tapperij. Een gezellige kwaliteitsschilder!

Wat doet #WVzon1? Raken we de juiste snaar als team na de z**dpot afgelopen weekend? Kunnen we de intensiteit leveren, nodig om te domineren? Zijn de spitsen scherp? Kan het middenveld gas geven? Kortom, pakken we de overwinning of komt de ondergrens weer in beeld?

Allemaal vragen. Veel vragen. En de antwoorden zijn gegeven. In de negentig en wat extra minuten. Door het team. Door het collectief. Luid en duidelijk. En dat in best lastige omstandigheden. Daar in de polder. Met een straffe windkracht 6 die als een grote ventilator van doel tot doel over het veld woei. En ja we troffen een taaie tegenstander in s.v. De Rijp. Promovendus met ervaring. Leunend op de verdediging, opgestroopte mouwen en een ijzersterke conditie. Deze competitie nog ongeslagen met 1x winst en 3x gelijkspel.

En zo begonnen we, net na 14:00 uur onder leiding van scheidsrechter Fatih Ozyar onze wedstrijd. De man in het zwart stond er. Deed z’n werk naar behoren. En volgens mij met plezier. Tuulk, zijn we het allemaal wel eens niet eens met een beslissing. Maar hij neemt ze wel. En met eer en geweten als ik het zo mag noemen. Goed gefloten, scheids! We hadden het lastig in het eerste kwartier. Volle bak storm mee. Dat vraagt wat van je passing. Dan werken diepe ballen niet op een kunstgrasveld. Dat is gelijk ook het enige wat ik aan te merken heb op het team. Want voor de rest stond er een collectief. En hecht ook. Ergens is het besef ontstaan in de afgelopen week dat we eerst hard moeten werken voor elkaar. Om daarna lekker te kunnen voetballen. En dat zag je. We werkten dus hard. Stonden er. Het was niet altijd even fraai. Er ging het e.e.a. mis maar dat is voetbal. We kwamen wel eerst met 1-0 achter. Een schoonheidsfoutje. Dat ene muisje dat dan er toch doorheen glipt. Hoe goed je de boel ook dichthoudt.

Het was al na 10’ spelen. We raakten niet in paniek. Je weet dat je nog ff hebt om te repareren. En zo gingen we op zoek naar de goal van de tegenstander. We combineerde waar we konden. Vochten voor elke meter en dwongen fouten af. Om in de 18’ de 1-1 te produceren. Het was Ashraf Azzouz die de ban brak. Op aangeven van Tim van Eldonk. Tim veroverde de bal op rand zestien na een corner. Recht voor hun goal. Voor hem een mêlee van spelers. Hij legt de bal breed naar Ashraf die de corner had genomen. Ashraf speelt zich vrij om een meter of 11 van de achterlijn aan de linkerrand van het strafschopgebied, om vervolgens met rechts kiezel hard over de grond in de korte hoek te schieten. De keeper dook er nog naartoe, raakte de bal maar was net te laat om hem tegen te houden.

We creëerden nog een paar kansen, al lieten we die onbenut. Ik herinner een goed cross van captain Freek van der Heide die Max Swart vrij zette voor de keeper. De lob ging over de dwarsligger, waar een bekeken schuiver in de hoek wellicht beter was geweest. Dan nog een schot van nee buiten de zestien van wederom Max Swart. De keeper tikte de bal echter bekwaam uit de linkerhoek. En kwamen met een goed gevoel bij de rust aan. Er was controle over de wedstrijd. We domineerden grote delen van de eerste helft zonder het echte verschil te maken. Dat veranderde na rust. Nu met storm tegen. De lange bal was onmogelijk te spelen. Dus combineerden we er lustig op los. Over de grond. Combinatievoetbal. In spelen en door bewegen. De bal het werk laten doen. Kort na rust resulteerde dit al in de voorsprong.

We schrijven de 48’. We spelen rond. Vanaf rechts komt de bal van voet tot voet naar links bij onze linksback Tim van Eldonk. Dit staat hoog met Jesse Coffeng aan de binnenkant. Uit het boekje zeg maar. De back van De Rijp is mee gelopen en er ligt een gapend gat waar Jesse goed in duikt. Hij krijgt de bal mee. De rechter centrale moet uitstappen. Verwacht dat je buitenom gaat, waar Jesse juist naar binnen kapt. Hij komt uit op z’n rechter. Het zogenaamde chococladebeen. Maar haalt toch verwoestend uit. Via binnenkant rechterpaal promoveert het schot tot doelpunt. 1-2.

De Rijp probeert met lange ballen op de inmiddels vier spitsen de schade te repareren. Ons collectief geeft geen krimp. Echte kansen komen er niet. En wij krijgen steeds meer ruimte. Het is inmiddels de 85’ als Ashraf een corner mag nemen met de wind in z’n rug. De bal komt als een raket voor het doel. Onze inlopende mensen raken de bal niet. De aanvoerder van De Rijp wel. Via zijn schouder caramboleert de bal in de eigen goal. 1-3. Wedstrijd gespeeld. In de 91’ komt daar nog een vierde treffer bij. Over meerdere schijven wordt de bal in hun zestien ingespeeld en onderschept. Lukas Noppert zet gelijk druk en heroverd de bal. Diego van de Bunt Huigen krijgt de schietkans van rand zestien. De keeper kan met een uiterste inspanning de bal naar de zijkant tikken. Daar pikt Jesse Coffeng hem op links op net buiten het vijf metergebied. Hij legt direct breed op de doorgelopen Lukas Noppert die van dichtbij de keeper kansloos laat. 1-4.

Kortom, alle vragen die openstonden vooraf zijn positief beantwoord. We winnen de derde competitiewedstrijd op rij. Hebben weer een positief doelsaldo. Hebben ons aan de bovenkant van de middenmoot gevestigd. En kijken omhoog. Laten progressie zien. En dat, nu de langdurig geblesseerden weer aan het aansluiten zijn. Yasin Koprulu en Diego van de Bunt Huigen gaan weer richting wedstrijdfit. Roan Mulder en Paul Diouf staan weer op het veld. Net als Anass Boudinar. De concurrentie neemt toe. En dat is altijd fijn als de groep gretig is. Dan kan je als team groeien naar een hoger niveau met elkaar en vooral door elkaar. Dat maakt dat ik erg benieuwd ben naar komend weekend als Hercules Zaandam op bezoek komt op sportpark Middenmeer. Maar eerst gaan we donderdag als team een wedstrijd voor de KNVB Beker bezoeken. We gaan kijken naar oud WV'er Daan Walraven die met Rijnsburgse Boys het opneemt tegen NEC. En tuulk kijken we met een schuin oog ook naar onze trainer Joram Melis die als assistent op de bank zit bij Rijnsburgse Boys.

Team : Jules Vermeulen, Tim van Eldonk, Freek van der Heide©, Midas Ploem Kempkes, Tobin Melis, Tycho de Vries, Ashraf Azzouz, Lukas Noppert, Gijs Oostermeijer, Max Swart, Jesse Coffeng, Yasin Koprulu, Tom van Riessen, Diego van de Bunt Huigen, Nick Jairam, Paul Diouf, Joram Melis, Yassir Boudazdaz, Onno Swart, Raymond Lion & Jos de Vries

Onno Swart

Video-samenvatting van de hoogtepunten door Mr Melis: