Maandagavond. Net voor de klok acht slaat. De werkdag ligt achter mij. Ik ben nog steeds chagrijnig van de dag ervoor. Spanbroek uit. Met de Lieverdjes. Zucht. Koegras in de polder. Waar het nu lekker sompig is. Als geboren en getogen polderjongen vond ik dat vroeger altijd machtig mooi. Lekker glijden en tackelen. Maar tegenwoordig. De stadse jongelui. Tis een andere tijd. Ik weet het. Ik ben inmiddels in m’n zestigste levensjaar. En ja dan komt dat meewarige af en toe omhoog. Vroeger. Ja, vroeger. Maar ja het is nu. Of eigenlijk gisteren. En de dag erna heb ik er nog last van. Fanatiek als ik ben. En het mooiste is we verloren niet eens. Maar ja, we verspeelden wel weer twee punten. ONNOdig.

Ik zet een album op vanuit mijn “jeugd” genaamd “De Waarheid”. De jeugd van nu zal hem niet kennen. Inmiddels controversiële muziek. Want ja, Marco Borsato is de uitvoerende zanger. Over De Waarheid. Je zit op Rozen. Fijne Vent. Oud en Afgedankt. Jij Hebt Mij Niet Nodig. Maskers af. Ik ken na al die jaren de teksten nog volledig. In zijn tijd een album dat maatschappelijke zaken besprak. Ik zet mij voor mijn zelfopgelegde taak om te schrijven. Te schrijven over de wedstrijd van gisteren. En is neem een eerste beslissing. Ik ga mijzelf censureren. Het moet opbouwend worden. We moeten vooruit.


Voetbal Vereniging Spanbroek. Anno 1946. Voormalig boerendorp met 5.005 inwoners in het West-Friese. Het dorpsbeeld wordt bepaald door lange gouwen, oude boerderijen, kerken en het open landschap. VVS’46 heeft ruim 700 leden. Ze promoveerde net als wij na vorig seizoen naar de 2e klasse. Dit door de finale van de nacompetitie na verlenging tegen jawel Swift met 3-2 te winnen.

Dit seizoen WAREN de resultaten tot nu toe mager. Volgens Chat is de verdediging kwetsbaar, kunnen ze wel degelijk goed combinatie voetbal spelen en sterk uit de kleedkamer komen. We waren dus gewaarschuwd. En tel je dan niet voor twee? Beide voeten stevig op de grond. Geen onderschatting. Volle bak focus en intensiteit. Dat is nodig om succesvol te zijn tegen het anders dan andere Oranje VVS ’46.

Tis ff sturen naar de Spanbroekerweg maar dan kom je wel op een prachtige accommodatie. Aan de rand van het dorp. Mooie kantine met sporthal waar de jongste jeugd lekker kan pielen. Een lekker zonnetje alsof het voorjaar aanstaande is. Uitzicht over de landerijen met gouwen luisterend naar namen als Toevlucht en Zomerdijk. Ik voelde mij er direct thuis. De ontvangst was hartelijk en de koffie ouderwets gezet met filter.

Even de voorgeschiedenis. We speelden eenmaal eerder op KOEgras. We verloren er 3-0. De week erna bespraken we in het team de noodzaak van goed schoeisel. Pinnen. Ouderwetse pinnen. Ik speelde op Adidas Worldcup. Onverwoestbare schoenen. Altijd grip. Altijd wendbaar. Wel ik kan u zeggen er stonden er bij ons slechts twee op dit soort “brede banden” voor de betere acceleratie en grip op koegras.

De rest begaf zich op glad ijs. Waren als Bambi. In de film van Walt Disney die stamt uit 1942 staat Bambi voor het eerst op ijs. Samen met Stampertje. Wel kijk het gerust terug op youtube. Maar ik zag gisteren meerdere spelers van de Lieverdjes dezelfde ervaring hebben als Bambi toen. En het was beschamend om te zien. Een gewaarschuwd mens telt voor twee wordt gezegd. Wel bij ons zijn er veel die dachten wat een gelul. En ja dat koste ons de overwinning.

Want ja, VVS ’46 wist er wel raad mee. Ze stonden er vanaf het eerste fluitsignaal. Gleden niet uit. Hadden een plan. En een team dat de mouwen opstroopte. Samen gingen ze over het veld. Stoïcijns. Als een gevechtseenheid liepen ze zich verdedigend het snot voor de ogen. Vielen aan waar het kon. En verspilde geen energie aan randzaken. Tuulk, kan je zeggen dat wij veel beter waren. Waarin dan? Wel wij hadden al 10 punten en zei maar 1. Dus het zou wel goed komen.

We zijn echter nog geen minuut onderweg en ik zie al slippende banden. Aanzetten en je eerste twee passen zijn niet raak. Weg moment. We beginnen wederom te slap. Gezonde agressie ontbreekt. In de duels komen lukt niet. Rücksichtlos zijn. De eerste kans komt door pure inzet tot stand. En is voor VVS ’46. Ze maken hem niet door een goede reflex van Paul Diouf. De rebound gaat uit onkunde ruim over. Poeh, dit zal ze wel wakker schudden. Toch?

Als we de bal hebben trekt VVS “46 zich terug. Eigen helft. Ingraven. Ze maken het compact. En ja, dan moet je als ploeg de bal rond laten gaan. In beweging zijn. En dat doen we heel aardig. We komen goed op 0-1 in de 8”. Een combinatie over rechts. De op links spelende Coco Mounié is gaan zwerven. Speelt tussen de linies Anass Boudinar aan. Max Swart maakt een loopactie en trekt een centrale mee. Hierdoor komt Quinn in de zestien in een 1-op-1 als Anass hem de bal aanspeelt. De aanname is niet feilloos. Want ja koegras. De tegendraadse afronding daarentegen is van hoog gehalte.

In de 14” krijgen we een penalty tegen. Het Noord Hollands dagblad schreef journalist van dienst Gideon Smit vanochtend dat hij de gegeven strafschoppen in de wedstrijd. Het werden er uiteindelijk drie. Hij deponeerde de stelling in zijn verslag dat alle beslissingen die tot de strafschoppen leidde vraagtekens konden worden gezet. Wel ik wil alleen maar dat wij als team, als spelers altijd doorgaan. En niet stoppen. Omdat wij het anders zien, beter zien. Alvast stoppen. Want ja als de scheids dan wat ander beslist, dan ben je het haasje. De schlemiel. Dus het werd 1-1 vanaf de stip.

En dan komen we bij de scheidsrechter. De heer Petitjean. Hij blonk niet uit. Sterker nog hij was best matig op dreef deze middag. En toch neem ik het voor hem op. Want veel spelers deden niet onder voor het niveau wat hij aantikte. Waar branie overgaat in overschatting. Waar plezier overgaat in irritatie. Waar we we focus en momentum verliezen door constant te ageren tegen beslissingen. En dan is de scheidsrechter tegen je. Tuulk. Logisch als je de hele tijd als een wijsneus als een commentator in z’n nek loopt te hijgen.

Dan speel je tegen twaalf man. Ook dat hoeft geen probleem te zijn. Maar ja, als je je op een koegras veld niet staande kan houden en constant wegglijdt dan speel je met tien. Als er dan ook nog een of twee zichzelf uit de wedstrijd lullen ja, dan wordt het spannend. En dat werd het. Als was het wachten op onze doelpunten. We maakten ze. In de 71” Lukas Noppert met een kopbal op een voorzet van Yasin Köprülü. En in de 83” een rebound op een gestopte penalty door Kamiel Vermeulen.

Dus dan is het nog 7” officieel. Is de stand 1-3. Kat in het bakkie zou je zeggen. Ondanks Bambi on Ice. Ondanks alle weglekkende energie door constant ageren op beslissingen. En dan moet het echte venijn nog komen. Want VVS ’46 had nog steeds het mes tussen de tanden. Ze verdienen een corner. 87” De bal komt goed voor. Paul bokst hem goed weg. Net buiten de zestien loopt een speler van VVS ’46 richting de bal. Ook een speler van ons gaat richting de bal. Je zou verwachten vol het duel aan. Maak het mogelijk. Een overtreding prima. Maar niks van dit alles. Hij gaat totaal het duel niet aan. Met hem lopen er nog drie WV-ers de zestien uit.

Met een simpel boogje kan de bal opnieuw worden ingebracht. Aanvoerder Koelemeijer die de hele wedstrijd voorop ging in de strijd namens VVS ’46 krijgt de kans en scoort diagonaal de 2-3. Dit is echt symptomatisch voor de middag. Gemakzucht op een bedje van overschatting van eigen kwaliteiten. Wel dit was een simpel voorbeeld van dat hard werken en duels aangaan en willen winnen tot hetzelfde resultaat kan leiden als dat je een begenadigd talent bent die technisch heel aardig kan voetballen.

Het ruim aanwezige publiek in Spanbroek gaat er nog eens goed voor zitten als de blessuretijd nadert. Tis de 88”. We trappen af. Spelen lang en winnen de tweede bal. We spelen rond. Niemand denkt balbezit houden. Nee, we gaan voor nog een aanval. De bal gaat naast. We geven de bal eigenlijk gewoon weg. Deze onvolwassenheid gaat ons opbreken. Of is het overschatting? Ze maken er nooit nog een. Het zou zo maar kunnen. Wel ze maakt hem wel.

De doeltrap is lang. Het kopduel wordt verloren. De bal wordt weggewerkt. Op het middenveld kan een speler van WV de bal aannemen. Hij schiet het echter paniekerig weg. Raakt hem verkeerd. Volgende duel. Weer raken we de bal niet goed. De bal gaat gelijk de hoek in. Onze verdediging staat totaal niet georganiseerd. Ze stonden te kijken naar het gepruts op het middenveld in plaats van elkaar coachen. En dat wordt ons fataal.

Het is schrijnend hoe eerst de ene verdediger zeer matig ingrijpt. De buitenspeler van VVS ’46 zoekt de andere verdediger op net binnen het strafschopgebied. Speelt de bal erlangs en struikelt lang hem. De scheidsrechter is consequent en fluit voor de derde strafschop van de wedstrijd. De ultieme kans op 3-3 op een presenteerblaadje aanbiedend. De strafschop wordt feilloos benut en gevierd als een overwinning. En dat is begrijpelijk.

Want als je in de hoek zit waar de klappen vallen dan ga je je aanpassen. Als je dan met nog 4” officieel schier kansloos 1-3 achterstaat. Dan toch 2-3 maakt. Om vervolgens 3-3 te maken dan vier je dat. Dus VVS ’46, gefeliciteerd. Vier het punt als een overwinning. Het zal goed gemoed geven voor de komende wedstrijden. Misschien het zetje in de goede richting van het proces waarin jullie zitten.

En wij? Ja, wij moeten bij onszelf te rade gaan. Talent alleen is niet voldoende om wedstrijden te winnen. Het is veel meer. Niet alleen fysiek. Ook mentaal. Omgaan met situaties die niet ideaal zijn. De juiste schoenen. De juiste mentaliteit. De juiste energie. En deze energie gebruiken voor zaken waar je invloed op hebt. Stoicijns, je taken uitvoeren als individu en als team. En niet zoals gisteren in Spanbroek je de kaas van het brood laten eten.

Team : Diouf, Velzen, Heide©, Mulder, Noppert, Oostermeijer, Swart, Boudinar, Dundas, Bunt Huigen, Mounié, Köprülü, Vermeulen, Jairam, Boes, Hoppenbrouwer, Ornstein, Velzen, Lion & ondergetekende

Onno Swart

De foto boven het artikel is van fotograaf Cees Verhage

Het Amsterdamsche Voetbal: De Meer ruikt eerste periodetitel, WV-HEDW verspeelt zege in spectaculaire slotfase

Op de site van onze gastheren: Sportief presteren, positief scoren (incluis verslag in het Noordhollands Dagblad)