Zaterdagmiddag. Ja echt. Zaterdagmiddag. Alkmaar. De stad van de kaas. Daar waar de victorie ooit begon in 1573 tijdens de tachtigjarige oorlog. En sinds afgelopen zaterdag ook van een mooie Amsterdamse overwinning. Niet dat we die zomaar cadeau kregen. Integendeel. We moesten er behoorlijk voor aan de bak. Maar uiteindelijk stapten we met 1-2 van het veld. En daar was weinig op af te dingen.

Jong Holland. Een vereniging met een prachtige naam. Al is dat woordje Jong enigszins misleidend. Het is namelijk helemaal geen jeugdelftal. Wel een jonge maar gewoon een volwassen spelende ploeg. Met jongens die kunnen voetballen. En die de afgelopen weken aardig op stoom waren geraakt. Twee overwinningen op rij. Eerst VVS '46 met 3-0 aan de kant gezet. Vervolgens in Hoorn maar liefst zeven keer gescoord tegen Always Forward. Zeven. In één wedstrijd. Dan mag je toch aannemen dat er enig aanvallend vermogen aanwezig is.

Wij kwamen naar Alkmaar met een ander gevoel. Vorige week hadden we in Spanbroek twee punten laten liggen. Een 3-3 tegen VVS '46. Zo'n wedstrijd waar je achteraf nog eens over nadenkt. En dan vooral over wat je zelf hebt nagelaten. Want we willen bovenin meedoen. Dat roepen is één ding. Het iedere week laten zien is een ander verhaal. Dus kwam op zaterdag een nieuwe kans.

Het begon niet zoals we gehoopt hadden. Jong Holland hield ons aanvankelijk aardig in bedwang. En halverwege de eerste helft ging het mis. Een fout in onze verdediging. Beau Böhning profiteerde. 1-0. Zo simpel kan voetbal zijn. Je maakt een fout. De tegenstander zegt dankjewel. En je mag weer opnieuw beginnen.

Wat daarna gebeurde was een stuk aangenamer om naar te kijken. We namen het initiatief. Lieten de bal rondgaan. Zocht de ploeg de ruimtes. Ging het tempo omhoog. En daarmee de druk op de Alkmaarse verdediging. Doelman Wijnand de Jong bleek echter geen zin te hebben om mee te werken aan een Amsterdamse overwinning. Hij hield zijn ploeg met een aantal knappe reddingen op de been. Maar vlak voor rust moest ook hij capituleren. De gelijkmaker. 1-1. Na een prima aanval. Een redding. En de rebound door niemand anders dan Quinn Dundas. Verdiend. Meer dan.

Na de thee bleef het spelbeeld grotendeels hetzelfde. Wij de bovenliggende partij. Jong Holland loerend op de mogelijkheden die er ongetwijfeld zouden komen. Want zolang het verschil maar één doelpunt is, blijft het voetbal. En dus onvoorspelbaar. We kwamen op voorsprong. Een fraai afstandsschot. Kiezelhard. Na dito aanval. Over het hele veld. Van achteruit. Met kantwissel. Klinkt mooi. Was ie ook. 1-2. Gijs Oostermeijer maakte hem.

En dan begint het andere voetbal. Want een voorsprong verdedigen is iets anders dan een voorsprong nemen. Dan gaat het om concentratie. Om onderlinge afstanden. Om duels winnen. Om de juiste keuzes maken. En vooral om met z'n allen hetzelfde te willen. Jong Holland gaf zich niet gewonnen. Sam van de Kamer kreeg nog een uitstekende mogelijkheid maar schoof de bal rakelings naast. Er volgde een slotoffensief. De Alkmaarders wilden een punt. Wij wilden er drie.
En die gingen mee naar Amsterdam.

Wat zegt zo'n overwinning nou eigenlijk? Dat we kunnen voetballen wisten we al. Dat we doelpunten kunnen maken ook. Maar wedstrijden winnen vraagt meer. Het gaat niet alleen om de mooie momenten. De hakjes. De steekpasses. De fraaie aanvallen. Het gaat ook om de momenten waarop het even niet vanzelf gaat. Om het vuile werk. Om elkaar helpen. Om niet bezig zijn met wat een ander verkeerd doet maar vooral met wat je zelf beter kunt doen.

Want dat is uiteindelijk waar teams beter van worden. Niet van elf goede voetballers. Maar van elf voetballers die samen een goed team vormen. En daarin maken we stappen. Niet iedere week even groot. Soms doen we er zelfs eentje achteruit. Maar zolang we blijven leren. Blijven werken. En elkaar blijven helpen. Dan komen we ergens. We hebben nu veertien punten uit zeven wedstrijden. Vier gewonnen. Twee gelijk. Eentje verloren. Een doelsaldo van plus elf. We doen mee bovenin.

De geschiedenis herhaalt zich. Toch? Soms heeft het leven de neiging om zichzelf te herhalen. Dezelfde mensen. Dezelfde omstandigheden. Dezelfde plek. En dan maar hopen op dezelfde afloop. Zondag komt De Meer op bezoek. Onze buren uit Amsterdam Oost. Bijna twee jaar geleden stonden we ook tegenover elkaar. Toen op Drieburg. Een wedstrijd die mij nog helder voor de geest staat.

We waren destijds ook op reis in de tweede klasse. Een reis met hobbels, tegenslagen en mooie momenten. En die zondag was zo'n mooi moment. We wonnen met 1-5. Niet door toevallig vijf keer op de goede plek te staan. Nee. Door als team te spelen. Met intensiteit. Met lef. Met de bereidheid om voor elkaar het snot voor de ogen te werken. Tim van Eldonk opende het bal met een heerlijke pegel. Roan Mulder deed er twee in het mandje. Roger Onkenhout en Tycho de Vries maakten het feestje compleet.

Een middag waarop alles samenkwam. Voetbal. Plezier. Branie. Eendracht. En wat blijkt? Zelfs de scheidsrechter is dezelfde. Jelle van Hamersveld. Een man die ik destijds uitgebreid in het zonnetje heb gezet. Een echte voetballiefhebber. Iemand die begrijpt dat een scheidsrechter er is om een wedstrijd mogelijk te maken. Niet om zelf de hoofdrol op te eisen. Hij floot toen uitstekend. Dus ook wat dat betreft zijn de voortekenen gunstig. ;-)

Maar goed. Dat was toen. Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder. Andere omstandigheden. Andere spelers. Een nieuwe competitie. En een nieuwe wedstrijd. Want resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Dat vertellen ze je bij de bank. En geloof me, in het voetbal is het niet anders. Wat wel hetzelfde is gebleven? De ambitie. De liefde voor het spelletje. En onze overtuiging dat voetbal uiteindelijk een teamsport is.

Niet elf jongens die allemaal willen laten zien hoe goed ze zijn. Maar elf jongens die elkaar beter maken. Zondag staat er dus meer op het spel dan drie punten. Het is een Amsterdamse derby. Een wedstrijd waarin je elkaar kent. Waarin de emoties soms net iets sneller oplopen. En waarin je vooral moet blijven doen waar je zelf invloed op hebt. Voetballen. Met je kop omhoog. Met beide benen op de grond. En met je aandacht bij je eigen prestatie.

Want de geschiedenis herhaalt zich niet vanzelf. Daar moet je zelf wat voor doen. Zondag 15 november. 14.00 uur. Sportpark Middenmeer. WV-HEDW tegen De Meer. De scheidsrechter kennen we al. De tegenstander ook. Nu de uitslag nog. Kunnen we gelijk zien wie er op het Halloweenfeest op zaterdag net ff te ver is gegaan ;-)

Team : Diouf, Velzen, Heide ©, Noppert, Oostermeijer, Swart, Boudinar, Dundas, Bunt Huigen, Mounié, Boes, Mulder, Vermeulen, Köprülü, Spek, Jairam, Cinar, Ahidar, Vries, Hoppenbrouwer, Ornstein & ondergetekende

Onno Swart